การลดและการขยายแบบตัด ( Pattern Grading ) คือ การลดการขยายแบบตัดจากแบบตัดที่ได้ตัดและเย็บเสื้อตัวอย่าง ที่ผ่านการอนุมัติแล้ว แบบตัดที่นำไปลดและขยายแบบส่วนมากจะเป็นแบบตัดแข็ง ( block pattern ) ขนาดตัวที่นำมาลดและขยายแบบส่วนมากจะเป็นขนาดตัว Size M เพราะเป็นตัวแทนของขนาดเล็ก ( S ) และขนาดใหญ่ ( L ) การลดและการขยายแบบตัดทำได้ด้วยมือและคอมพิวเตอร์ การลดและการขยายแบบทำได้ 2 วิธี คือ การลดและการขยายแบบทิศทางเดียว และการลดและการขยายแบบสองทิศทาง

การวางแบบตัด ( Maker making ) คือการนำเอาชิ้นส่วนของแบบตัดทุกชิ้น ทุกขนาดที่จะตัดมาวางบนกระดาษวาดแบบจนครบทุกชิ้น ซึ่งในการวางแบบนั้นจะต้องมีใบสั่งซื้อ อัตราส่วนการคละขนาด ( Ratio ) เสื้อตัวอย่าง ผ้า ความกว้างของหน้าผ้า ประกอบการทำงาน อย่างไรก็ตามการวางแบบตัดจะต้องคำนวนการวางแผนการตัด (Cut order planning ) ก่อนซึ่งในใบคำนวนการคิดวางแผนการตัดนี้ จะมีรายละเอียดจำนวนตัวในการวางแบบตัด ( Ratio ) และจำนวนชั้นของผ้าปูออกมา จึงทำให้ควบคุมการใช้วัสดุได้อย่างมีประสิทธิภาพ ในโรงงานอุตสาหกรรมที่ได้มาตราฐานจะมีแผนก MU ( Material utilization ) เป็นผู้วางแผนงานตัด ติดตามและประมาณผลการใช้วัสดุตั้งแต่เริ่มผลิตจนงานเสร็จ วิธีดู maker ค่าประหยัดวัสดุหรือไม่ให้ดูที่ค่า CU ค่า CU ยิ่งใกล้ 100 % ยิ่งดี อย่างไรก็ตามตัวเลขที่พอเหมาะสมจะอยู่ระหว่าง 80-90 %

การปูผ้า ( Spreading ) ตัดผ้า ( Cutting ) และแยกมัดงาน ( Section ) เป็นแผนกที่ทำงานร่วมกันเพื่อปู ตัด และแยกงาน ให้ทันการส่งมอบงานให้กับแผนกเย็บ การปูผ้า จะได้คำสั่งมาจากใบการวางแผนการตัด ( Cut order planning ) การปูผ้าต้องมีกระดาษรองระหว่างรอยต่อของม้วนผ้า เพื่อป้องกันปัญหาความต่างของสี ( Shading ) และสะดวกในการแยกมัดงาน การตัดผ้า มีหลักที่สำคัญในการตัดคือ เลือกใช้เครื่องตัดให้เหมาะกับผ้า ตัดชิ้นเล็กออกจากชิ้นใหญ่ มีถุงมือเหล็กขณะทำงานตัดเศษผ้านำเก็บใส่ถุงให้เรียบร้อย แยกมัดงาน แยกชิ้นส่วนตามใบวิเคราะห์งาน ( Garment analysis ) จำนวนตัวของมัดขึ้นอยู่กับจำนวนชั้นของม้วนผ้า มีคูปองกำกับมัดงานป้องกันการเย็บผิดมัด แยกชิ้นส่วนและส่งมอบให้แผนกเย็บตามที่วางแผนไว้

การเย็บ ( Sewing ) คือการนำชิ้นส่วนของผ้าทุกชิ้น ที่ผ่านการตัดมาประกอบเข้าด้วยกันให้เป็นผลิตภัณฑ์ตามที่ออกแบบไว้ โดยมีคุณภาพดีเป็นที่ยอมรับ การเย็บผ้าในระบบอุตสาหกรรมต้องมีการวางแผนควบคุม เทคนิคการใช้ควบคุมการเย็บให้มีประสิทธิภาพคือการศึกษาหาเวลา
มาตราฐานของการเย็บ เพื่อจะได้กำหนดระยะเวลาการผลิตได้ การศึกษาเวลามาตราฐานที่ใช้ในปัจจุบันมี 2 วิธีคือ 1 ) การคำนวนเวลามาตราฐาการเย็บโดยวิธีจับเวลาด้วยนาฬิกา 2 ) การคำนวนเวลามาตราฐานล่วงหน้า PMTs ( Predetermined motion time for industrial sewing ) การคำนวนเวลามาตราฐานโดยการจับเวลาด้วยนาฬิกา มีข้อจำกัดคือ ต้องทำในขณะที่ปฏิบัติการผลิตแล้ว แต่การคำนวนหาเวลามาตราฐานล่วงหน้า สามารถทำได้ก่อนลงมือผลิต แต่ผลที่ได้อาจคลาดเคลื่อนบ้างเพราะเป็นการคำนวนด้วยวิธีสากล เมื่อนำเวลาที่ใช้ได้สองวิธีมาเปรียบเทียบหาประสิทธิภาพการทำงาน เป้าหมายการผลิตอาจสูง หรือต่ำกว่าความเป็นจริงได้ การคำนวนเวลามาตราฐานล่วงหน้าประกอบด้วยขั้นตอนดังนี้ คือ การทำงานอย่างต่อเนื่อง โดยใช้สัญลักษณ์ วิเคราะห์ส่วนประกอบของเสื้อผ้า ใบวิเคราะห์งาน เป็นลำดับขั้นตอนการทำงานเย็บ ผลผลิตต่อชิ้น ต่อวัน เวลา และชนิดของเครื่องจักรความสมดุล จะได้เป้าหมายการผลิต จำนวนพนักงานเย็บ จำนวนจักรที่มีความสมดุลกัน การจัดวางผังเป็นแผนผังการจัดวางจักรอย่างเป็นระบบ เลือกระบบให้เหมาะสมกับแบบ สถานที่และเครื่องจักร

การบรรจุหีบห่อ ( Packing ) เป็นการบรรจุหีบห่อผลิตภัณฑ์ เพื่อปกป้องสินค้าให้ถึงมือผู้บริโภคอย่างปลอดภัย การบรรจุหีบห่อสินค้าเสื้อผ้า มีทั้งวัสดุที่ใช้หีบห่อภายในและภายนอก วัสดุหีบห่อภายในได้แก่ ถุงพลาสติก กระดาษ ฟองน้ำ วัสดุหีบห่อภายนอกได้แก่ กล่องลูกฟูก เชือกรัดกล่อง สี และอุปกรณเขียนกล่อง การบรรจุสินค้าปัจจุบันมี 2 รูปแบบคือ 1) Solid packing คือการบรรจุสินค้าลงกล่องอย่างใดอย่างหนึ่ง เช่นสีเดียวขนาดเดียว 2) Assortment packing คือการบรรจุสินค้าลงกล่องแบบคละแบบ สี และขนาด

การควบคุมคุณภาพ ( Quality Control ) หมายถึงการตรวจผลิตภัณฑ์ให้มีคุณสมบัติพึงประสงค์ของผู้บริโภค การควบคุมคุณภาพผลิตภัณฑ์เครื่องนุ่งห่มมี 3 ขั้นตอนคือ 1) การตรวจวัตถุดิบ 2) การตรวจระหว่างการผลิต 3) การตรวจสอบผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป การตรวจวัตถุดิบ เป็นขั้นตอนการตรวจผ้าพื้นวัสดุประกอบเสื้อผ้า เช่น ด้าย กระดุม ซีป เป็นต้น การตรวจวัตถุดิบมี 3 ระบบ คือ การตรวจระบบ 4 จุด
 ( Four – point system) ระบบการตรวจ 10 จุด ( Ten - point system ) และระบบแกรนนิทวิล “78” ( Graniteville “78” system ) การตรวจระหว่างการผลิตเป็นการตรวจหลังจากตรวจผ้าพื้นแล้ว
หลังจากการตัดจะมีการตรวจชิ้นส่วนที่มีขนาดใหญ่ เช่น เสื้อแผ่นหนา เสื้อแผนหลัง และแขนเสื้อ เป็นต้น หากพบข้อบกพร่องก็จะตักเปลี่ยน ในแผนกเย็บการเย็บชิ้นส่วนย่อยของเสื้อผ้า จะต้องมีการตรวจชิ้นส่วนก่อนนำไปประกอบเป็นตัวเสื้อ เพื่อป้องกันความเสียหายที่จะเกิดขึ้น เพราะการเปลี่ยนชิ้นส่วนย่อยจะงายและมีต้นทุนต่ำกว่าเสื้อ
ที่เป็นตัวแล้ว การตรวจสอบผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป เป็นงานตรวจหลังจากเสื้อที่เป็นตัวแล้ว ปัจจุบันใช้การตรวจที่เรียกว่า 
ANSI / ASQC Z 1.4 การตรวจสอบผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปแบ่งออกเป็น 3 แบบคือ 1) การตรวจสอบแบบปกติ 2) การตรวจสอบแบบเข้มงวด 3) การตรวจสอบแบบลดหย่อน